Bu gün dabanlı ayaqqabılar qadın qarderobunun vacib bir hissəsi kimi görünür – onlar boy əlavə edir, ayaqları incəldir və zərif yeriş verir.
Ucnoqta.az xəbər verir ki, lakin tarixə daha dərindən nəzər salsaq, bir neçə əsr əvvəl hündürdaban ayaqqabıların yalnız kişi ayaqqabısı hesab edildiyini və yalnız estetika üçün olmadığını görərik. O vaxtdan bəri dabanlı ayaqqabılar döyüş meydanından kral saraylarına və podiumlara qədər əlamətdar bir səyahət keçib.
İlk dabanlı ayaqqabılar
Ayaqqabıların altına xüsusi dabanlı ayaqqabılar bağlayan ilk insanlar əsgərlər deyil, adi Misir fermerləri idi.
Hətta Qədim Misirdə də sandaletlər üçün ağıllı bir dizayn hazırladılar: geniş, konik daban sürüşmənin qarşısını alır və boş torpaqda gəzərkən ayağı yerində möhkəm saxlayırdı. Sonralar bu fikir başqaları tərəfindən də mənimsənildi: qəssablar kəsimxanalarda qan gölməçələrini kəsərkən oxşar sandaletlər geyinirdilər, zadəgan misirlilər isə tanrılara yaxınlıqlarını nümayiş etdirmək üçün yalnız dini mərasimlər üçün dabanlı ayaqqabılar geyinirdilər. Beləliklə, əvvəlcə dabanlı ayaqqabılar moda ilə bağlı deyildi, torpaq, qan və ritualla bağlı idi.
Orta əsr Şopenləri
Orta əsrlərdə Avropa estafeti götürsə də, öz yolu ilə gedirdi. 14-cü əsrdə şopinlər dəb halına gəldi – yarım metrə, hətta tam metrə çata bilən inanılmaz dərəcədə hündür taxta platformalı ayaqqabılar. Bu gün biz onları platforma ayaqqabıları adlandırardıq, amma onlar mahiyyət etibarilə eyni dabanlı ayaqqabılar idi, yalnız bütün ayağın altında gizlənirdi.
Venesiya və İspan qadınları onları yerişlərinin gözəlliyi üçün deyil, geyinirdilər: birincisi, bu, dizə qədər küçə palçığında çətinliklə getməkdən qaçınmaq üçün bir yol idi, ikincisi, dayaqlar nə qədər hündür olarsa, qadın bir o qədər varlı və daha nüfuzlu hesab olunurdu. Bu "qüllələrdə" köməksiz hərəkət etmək praktik olaraq mümkün deyildi, ona görə də qadınlar sözün əsl mənasında yerdən yuxarıda, qulluqçularına söykənərək ucalırdılar.
Hərbi dabanlı ayaqqabılar
Lakin biz hərbçilərə və İntibah dövrünün dahilərinə tanış olan daban formasına – dabanın altındakı fərqli çıxıntıya görə təşəkkür edə bilərik.
Leonardo da Vinçi müasirinə bənzər bir dizayn üçün eskizlər çəkdi, lakin onun ideyaları daha sonra istifadə edildi. Hündürdaban ayaqqabıları gündəlik həyata fars atlıları və fransız zabitləri gətirmişdi. Onlar üçün bu, tamamilə rahatlıq idi: dabanlı çəkmələr ayağın üzəngini daha möhkəm tutmasına kömək edirdi və bu da onlara dik durmağa və yəhərdən atılmaq qorxusu olmadan yayı və ya arkebu nişan almağa imkan verirdi. Beləliklə, kobud hərbi texnika stil ifadəsinə çevrilməyə başladı.