Alimlər insan orqanizmində onun tənəzzül anında hansı proseslərin baş verdiyini anlamağa çalışırlar. Ölüm ən çox araşdırılmamış mövzulardan biri olaraq qalmasına baxmayaraq, tədqiqatçıların diqqətini məhz bu sirr cəlb edir.
Ucnoqta.az xəbər verir ki, palliativ baxım həkimi Katerina Mannix həyatın son saatlarını boşalmış telefon metaforası ilə təsvir edir: bədənin funksiyaları getdikcə zəifləyir və hər şey getdikcə pisləşir. Ölüm astanasında olan bir insan aclıq hiss etmir, tez-tez ağrı hiss etmir və demək olar ki, ünsiyyəti dayandırır, çünki bədənin hətta sadə hərəkətlər üçün kifayət qədər enerjisi yoxdur. Yeməyin həzmi də qeyri-mümkün olur və belə anlarda orqanizmə bir az su lazımdır.
Bəzən ölümdən əvvəlki dövrdə ağrı adlanan bir vəziyyət yaranır. Bu anda beyin bədənin fəaliyyətini saxlamaq üçün həyati sistemləri "yenidən işə salmağa" çalışır. Bunun ardınca klinik ölüm gəlir – bir insanı həyata qaytarmaq hələ də mümkün olan bir vəziyyət, lakin çox vaxt son mərhələyə çevrilir.
Belə anlarda beyin öz imkanları həddində işləyir. Alimlər qeyd edirlər ki, məhz bu qısa müddət ərzində – təxminən üç dəqiqə – neyronlar maksimum aktivlik nümayiş etdirirlər. Elə buradan belə bir hiss yaranır ki, həyatınızın şəkilləri gözünüzün önündə yanıb-sönür. Əslində bu mistisizm deyil, sinir sisteminin təbii reaksiyasıdır.
Bundan əlavə, dopamin və serotonin qana salınır. Bu hormonlar həyatdan ölümə keçid anında beyni qoruyaraq stress və qorxunu aradan qaldırmağa kömək edir.