Deyirlər ki, dünən Opera və Balet Teatrında çox möhtəşəm bir tədbir olub: Dağlıq Qarabağın Azərbaycanlı İcmasının qurultayı. Əla. Məlumunuz olsun ki, sözügedən tədbirdə mənim doğulduğum bölgənin sakinləri iştirak edirmiş. Nədənsə mən qurultaya dəvət edilməmişəm. Bilmirəm niyə?
Aldığım məlumata görə, bizim rayondan, yəni Ağdərədən seçilən nümayəndələrin siyahısını Ağdam, Tərtər və Kəlbəcərin icra başçıları verib. Və nədənsə Ağdərənin bir çox ziyalılarını, tanınmış insanlarını dəvət etməyi unudublar. Halal olsun icra başçılarımıza.
Nə az, nə çox, düz 344 nəfər qurultayda iştirak edib. Görəsən, doğrudan da o 344 nəfər Dağlıq Qarabağdan olub? Maraqlı sualdır. Mənə də maraqlı olduğu üçün telefonu əlimə götürüb uzun illər Dağlıq Qarabağda vəzifələrdə çalışan ziyalı qohum-əqrabaya, dost-tanışa zəng etdim ki, sizi həmin qurultaya dəvət ediblər, yoxsa yox? Heç olmasa bu qurultayın keçirilməsindən xəbəriniz varmı? "Xeyr" cavabını aldım. Atamı aradım. Qısa bir arayış verim ki, mənim atam uzun illər Dağlıq Qarabağda vəzifələrdə çalışmış, o bölgə üçün, xüsusilə, müharibə dönəmində əlindən gələni edən bir şəxsdir. Həmin ərəfədə biz aylarla onun üzünü görmürdük. Hər dəfə kəndə ərzaq gətirmək üçün ermənilərin içindən tanklarla keçib Ağdama çatana qədər həyəcan keçirmişik ki, görəsən atamız sağ-salamat geri qayıdacaqmı? Bəzən əhali üçün ərzağı vertolyotla kəndə gətirib atam. Hər dəfə də vertolyot yerə enənə qədər kəndimizin ağbirçəyi Zeynəb nənənin əlində Quran vertolyotun ermənilər tərəfindən vurulmaması üçün Allaha yalvarması heç vaxt yadımdan çıxmır. Biz atamızı itirmək qorxusuyla yaşayırdıq. Amma həm də onunla fəxr edirdik. Çünki kəndimizin ermənilərə təslim olmaması üçün həyatını belə verməyə razı idi. Onun gecəsi-gündüzü yox idi. Düşmənə qarşı səngərdə idi, 13 yaşlı oğlu ilə birlikdə. İndi düşünün, bu adam qurultaya dəvətli deyil. Mənim zəngimdən sonra bildi ki, Dağlıq Qarabağın Azərbaycanlı İcmasının qurultayı keçirilir.
2005-ci il parlament seçkiləri yadıma düşdü. Elə telefonda atama da onu xatırlatdım. Mənim "qoçaq, savadlı" rəqiblərim mənə qarşı çox iyrənc bir kampaniya aparırdılar ki, o kampaniya əməlli-başlı mənim atamı yıxmışdı ki, Xoşqədəm ağdamlı deyil ki, buradan namizədliyini versin. Çox da onun atası Ağdamın hansısa kəndindəndir. O, Ağdərədə doğulub. Hələ namizədliyimi verməmişdən öncə düşünürdüm ki, bəlkə Kəlbəcərdən namizədliyimi irəli sürüm. Eyni situasiya ilə orada da qarşılaşdım. Kəlbəcərin keçmiş icra başçısı Sahib müəllim mənə xəbər göndərmişdi ki, onun anası kəlbəcərlidir. Özü ki Ağdərənin Narınclar kəndində doğulub, namizədliyini də oradan versin. Bax belə.
Əziz oxucu, siz özünüz qərar verin, biz nə edək? İndi mənim və mənim kimi ağdərəlilərin Dağlıq Qarabağın Azərbaycanlı İcmasının qurultayında iştirak etmək üçün nə etmələri gərəkdir? Haralı olmağımız lazımdır? Ağdərəlimi, ağdamlımı, kəlbəcərlimi?
Ağdərə demişkən, arabir bu rayonun bərpası ilə bağlı kampaniyalarla rastlaşıram. Orada da mənim atamın adı yoxdur, baxmayaraq ki, bu adam Ağdərə rayonunun sakinidir. Yəqin o rayon bərpa olunanda da bizə gəlmə deyərlər. Orada da deyərlər ki, atan ağdamlı, anan kəlbəcərlidir. Nə qədər iyrənc bir fikir, deyilmi? Baxmayaraq ki, Vətən üçün aparılan istənilən mübarizədə azərbaycanlı olmaq yetər. İstər şəkili ol, istər qubalı, istərsə də ağdamlı və yaxud başqa bir yerdən. İşğal olunmuş torpaq sənin Vətənin, Azərbaycanın bir parçasıdırsa, yetər.
Yeri gəlmişkən, eşitdim ki, qurultay başlayanda bizim Dağlıq Qarabağdan olan başbilənlərimiz unudublar ki, bu cür tədbirlər Azərbaycanımızın himni ilə başlanır. Qarabağda şəhid olmuş insanlar bir dəqiqəlik sükutla yad edilir. Nə edək, onlar bizim başbilənlərimizdir. Belə məsləhət görüblər, belə də olub.
P.S. Əslində kimsədə günah yoxdur. Günah Ağdərənin quru adını belə bizə çox görən, bu rayonu nəyə görəsə ləğv edən, kəndlərini üç rayonun arasında bölən keçmiş AXC hakimiyyətindədir.